Het kazuifel en de dalmatieken worden tot 4 maart 2018 tentoongesteld in het Elisabeth Weeshuis Museum te Culemborg.

Klik op onderstaande link om het PDF-document te openen:
Spektakel op de vierkante centimeter, INLEIDING

Klik op de onderstaande link om het PDF-document te openen:
“Zoomstudies”: Liefdesbrandbommen in Hoogstraten en Culemborg – appendix bij aflevering 3

Op de bijgaande foto’s is een bevestiging te zien van mijn veronderstelling dat op het albasten hoofdkussen van Antoon van Lalaing op zijn praalgraf varianten te zien zijn van de metamorfose van Cygnus van mens tot zwaan. Op deze foto’s, die ik deze week maakte, is de mensenkop van Cygnus nog zeer herkenbaar.

Door een handvol varianten van deze gedaanteverwisseling aan weerskanten van het hoofd van Antoon op dat kussen, wordt zijn keuze voor nederigheid aangeduid. Het ging bij de metamorfose van Cygnus immers om een hevige reactie op de val van Phaëton door diens overmoed met de vlammende bol van de zon, waardoor Cygnus “koos” voor het bestaan als zwaan in het “lage” water. Welk verband kan er zijn met de “in water brandende gouden appel” oftewel “de in water ontvlammende bom” die we leerden kennen als embleem van Antoon van Lalaing?

Klik op de onderstaande link om het PDF-document te openen:
“Zoomstudies”: Liefdesbrandbommen in Hoogstraten en Culemborg – afl. 3

Klik op de onderstaande link om het PDF-document te openen:
LIEFDESBRANDBOMMEN IN HOOGSTRATEN EN CULEMBORG Deel 2

Klik op de onderstaande link om het PDF-document te openen:
LIEFDESBRANDBOMMEN IN HOOGSTRATEN EN CULEMBORG

Er is een prachtig boek waarin glashelder wordt uitgelegd wat de bedoeling was van de opdrachten die Elisabeth van Culemborg en Antoon van Lalaing gaven tot vervaardiging van de grote kunstwerken waar we naar kijken in Hoogstraten, Culemborg en nog een handvol plaatsen:

Leven na de dood, Gedenken in de late Middeleeuwen, door Truus van Bueren met bijdragen van W.C.M. Wüstefeld, Tentoonstellingscatalogus van het Museum Catharijneconvent te Utrecht, Brepols, Turnhout 1999. Zie pp. 41-45 plus een handvol andere plaatsen die zijn aangeduid in de registers achterin.

Mijn ontdekkingen, waaronder de door mijn camera tevoorschijn “getoverde” teksten op de latei van de geweven huwelijkskapel, maken duidelijk dat het niet alleen ging om het veilig stellen van hun nagedachtenis en het bevorderen van hun zieleheil, maar ook om uitermate elegante manieren om elkaar te eren als liefdespaar.

Zie de nieuwe foto’s van de “lijfspreuken” NVLLE PLVS en NE MOY AVLTRE op de geweven latei, welke spreuken daar nagenoeg tot huwelijksgeloften worden: “GEEN (vrouw zal ik) MEER (liefhebben)” en “NOCH IK (zal een) ANDER beminnen)”